ما سوای شباهتهامون، با درک و احترام ب تفاوتهای هم، از کنار هم بودن کیف میکنیم. عکسهای پونزدهسال پیش رو مرور میکنیم و از امروز و «حال»مون حرف میزنیم. اون وسطها، خندهایی ک ِ مستانه بلند میشن و نور میشن رو لحظاتمون
+ نوشته شده در جمعه چهارم مرداد ۱۳۹۸ ساعت 12:12 توسط راوی پاییز
|
آدمی که منتظر است، هیچ نشانهای ندارد، فقط با هر صدایی برمیگردد...مدتهاست به صداها واکنشی ندارم.