ی ٍ شب از همین شبـــا
نازکآرای تن ساق گلی
ک ِ ب ِ جانش کشتم
و ب ِ جان دادمش آب
ای دریغا ب ِ برم میشکند...
+ نوشته شده در پنجشنبه شانزدهم آذر ۱۳۹۱ ساعت 12:22 توسط راوی پاییز
|
نازکآرای تن ساق گلی
ک ِ ب ِ جانش کشتم
و ب ِ جان دادمش آب
ای دریغا ب ِ برم میشکند...
آدمی که منتظر است، هیچ نشانهای ندارد، فقط با هر صدایی برمیگردد...مدتهاست به صداها واکنشی ندارم.