از لا بِلای روزا
زندگی ی ِ جورایی شده این روزا. نمیشه فقط سرگرم مسابقهی خود بود تا امتیازهای بیشتری گرفت. گاهی باید رفت کنار گود دیگری نشست و تشویقش کرد، دلگرمش کرد و دست زد و سوت برای ضربههای کاریترش ب ِ زندگی ک ِ: «هـــی، آررره، خودشه، محکمتر...»
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و چهارم مرداد ۱۳۹۱ ساعت 14:46 توسط راوی پاییز
|
آدمی که منتظر است، هیچ نشانهای ندارد، فقط با هر صدایی برمیگردد...مدتهاست به صداها واکنشی ندارم.