باران پاییزی

آقای «میم» استاد فلسه-منطق هفت سال پیش. کسی ک ِ اجازه نداد رشته­ی فلسفه رو قبل از ادبیات بزنم ک ِ: «تو فلسفه رو تاب نمیاری راوی!» گه­گداری ی ِ گپ چند دقیقه­ای با ایشون حال آدم رو جا میاره.

دیشبی ک ِ گذشت، پر از علامت سوال شده بودم، پر از چرایی، پر از جملات بی­پایان. ب ِ ایشون پیغام دادم. کلی آسه­آسه حرفام رو الک کردند، کلی باحوصله و لبخند اجازه­دادن تا کلماتم بریزن بیرون. آخرای اون گپ ِ طولانی...

-: «آدما کیان؟!»

آقای «میم»: «خودت تعریف کن!»

-: «آدما، پیچیده­ترین موجودات خلقت، ب ِ سختی باور می­شن، گاهی می­تونن تک­بعدی باشند و گاهی با ابعاد ِ یواشکیشون تلخ باشن. آدما، گاهی پر از حس ِ متناقض...»

آقای «میم»: «خب حس متناقض خوبه یا بد؟!»

-: «اوه! ترســــ ـ ـ ـ ناکــه!»

آقای «میم»: «راوی؟ تو ترسو نبودی، کی ترسوندت؟!»

:- «...»