باران پاییزی

چهار فصل سال را قبضه کرده­ایم؛ بهارش را خواهره، تابستانش را من، پاییزش را مادر و زمستانش را پدر. ب ِ قول مادر بی­دردسر و راحت دنیا آمدم، طوری ک ِ ساعت12 ب ِ بیمارستان می­رود و ساعت15 من خانه­ام! فقط نمی­دانم می­شود به همین راحتی هم...

راویــ ـ ـ ـانه ب ِ خودم: امسالی ک ِ پیش رو دارم، باید کمی تغییرات توش باشه. بعضی عاداتم باید تعدیل شن. بیش از این خودداری خوب نیست. بعضی آدمای دوست­داشتنی ِ اطرافم باید کمی جاب­ِجا شن تو لیستم. دوست­داشته­هام رو الک کنم. انتظاراتی ک ِ از خودم دارم مرور کنم. بدونم روابط آدمی همون­قدر ک ِ می­تونه خواستنی و قابل ستایش باشه می­تونه دل­آزار باشه و این دست خود آدماست. یادم بمونه خواسته­ام رو از آدما: ک ِ روابطی لذت­بخشه ک ِ نَ انقدر شدید و قوی باشه ک ِ یهو ب ِ خاطر عوارضش اخمو شی، و نَ روابط خیلی یخی ک ِ لزومی ب ِ روندش نباشه. کمک کنیم ب ِ هم ک ِ اگر شتاب زیاد داریم، ی ِ وقفه بندازیم جلو هم و اگر زیادی دچار سکون شدیم، ی ِ تلنگر باشیم برای هم:)