آتشفشان ِ درونی
خانم پومره: «قیافهت یک جوریه. به نظر گرفته میای».
دیان: «آره. چند لحظه پیش تمام احترامی رو ک ِ برای عشق قائل بودم از دست دادم».
«عشق لرزه. اریک-امانوئل اشمیت. نشر قطره»
+ نوشته شده در شنبه شانزدهم اردیبهشت ۱۳۹۱ ساعت 18:3 توسط راوی پاییز
|
آدمی که منتظر است، هیچ نشانهای ندارد، فقط با هر صدایی برمیگردد...مدتهاست به صداها واکنشی ندارم.