رنگی پنگی
میخنده ک ِ رنگا ی ِ جور خاصی میشن باهات. با این شال و پالتو پشمی ِ بنفش، کلاسیک میشی. با اون آبی ِ شیطون میشی و جسور و مرموز. قهوهای-کرم خیلی چهرتو آروم میکنه، آرامشت کاملاً محسوس میشه. با رنگ صورتی خیلی بیبی-فیس میشی. با اون رنگی رنگیه...
راوی: هـ ـ ـ ـ یـ ـس! مهم نیست چجوری میشم با رنگا، مهم اینه ک ِ زیر رنگا قایم میشه این بیتابی ِ دل ِ.

+ نوشته شده در پنجشنبه بیستم بهمن ۱۳۹۰ ساعت 17:54 توسط راوی پاییز
|
آدمی که منتظر است، هیچ نشانهای ندارد، فقط با هر صدایی برمیگردد...مدتهاست به صداها واکنشی ندارم.