راهی ک ِ بشود رفت

راه واقعی نیست

نامی ک ِ بشود گفت

نام واقعی نیست...

 

«دائوده جینگ. برگردان ع.پاشایی»

 

                                     

 

پ­ن۱: تابستون ک ِ می­شه یعنی روزهای داغ زیاده، یعنی باید یاد بگیری این روزهای داغ رو چطور گوارا و دلچسب کنی. گاهی باید کندن و سبکی رو تمرین کنی. ب ِ بهونه­ی شروع همین تابستون داغ، بعد از ی ِ مدت دوری می­ری دست ِ ی ِ تابستونی رو می­گیری و از دل­دل زدنات می­گی و یواشکیا رو مزه­مزه می­کنید. گاهی لازم نیست جمله­ت رو تموم کنی از بس چشمات لو می­دن ته دلت رو. لزومی نیست برای ب ِ نتیجه رسیدن، همین ک ِ اندیشه و احساست رو بریزی وسط، ک ِ من اینا رو دارم،کفایت می­کنه تا طرف مقابلت ابعاد دیگری هم ببینه...و بعد غروبش هم می­ری ی ِ کافه کتاب و یک دوست قدیمی رو می­بینی و از راز آدما می­گی و می­شنوی با عطر بهارنارنج. دلت رو گرم می­کنی ک ِ تابستونی ک ِ اینطور گوارا شروع بشه می­تونه دلچسب باشه. اندوخته­هات رو تو جیبت جا می­دی و لبخند می­زنی ب ِ روزای داغ...

  

پ­ن۲: شماره­ی هفت مجله­ی ولگرد و (+)