در پاسخ به این پست بانو

 

پاییز...سوز...غربت...

هوووم، سال گذشته همین روزها بود. روبه‌روی هم نشسته بودیم و هر سه‌مان سرماخورده و

گلودرد و سرفه. کلاس معانی تشکیل نشد و ما هم خونه‌ی شما بانو رفتیم، شیطنت‌های

لحظه‌ای و غش‌غش خنده‌های بلند. آری بانو، شکلات ساختگی من میانمان بود و سرفه‌ها

می‌کردیم و شکلات می‌خوردیم و به یاد دارم قرار نبود آن روز من زنده بمانم، این را آیدای نگران و

مهربان در پاسخ به سرفه‌های من گفت...شما دوتا نمی‌دانستید که من پنهانی آن لحظه‌های

رنگی را فیلم می‌گیرم و این روزها که فیلم را نگاه می‌کنم؛ بانو، آیدا، راوی بغضی می‌شود.

نمی‌دانم چه چیز از آن روزها کنده شد و محو...

هی بانو، شیطنت‌هایمان جواب داد، نه؟ آیدا، توهم‌های شکلاتیمان اتفاق افتاد، پس بگویید آیا

ما مقصر هستیم که رویاهامان ادامه نیافت و یا...نمی‌دانم!

چرا همه چیز استپ شد؟ مگر قرار نبود قصه خوب پیش رود؟ بانو، برای تو و آن روزهای شال‌گردن

رقصانت چه می‌خواستیم و آیدا هم که می‌دانست قرار است چه شود، تصور می‌کردیم قدم

زدن‌هایش را با...و اما من ِ راوی، من منتظر آمدن، وقوع اتفاق خاصی بودم، که اتفاقی نبود و من

دلخوش...

پاییز بود و باد و باران. برگ‌های نارنجی و سرخ و یشمی ِ کوچه‌ها و خیابان‌هایی که سه تایی گز

می‌کردیم و شلپ شلپ آب‌ها...شکلات می‌خوردیم، چایی، خنده و رد ِنگاه. اما بانو چه شد پس؟

آیدا آن روزها کجا رفتند؟ من فقط نمی‌خواهم خو بگیریم به این روزها...من فقط از همین است که

می‌ترسم، هی دوســـتان درد دارد...

شاید چون من ِراوی هنوز پیشرفت نکردم و شکلات تخته‌ای درست نکردم؛ رویاها آن‌طور که باید،

جان نگرفتند...

 

پ‌ن : نیمه‌ی دوم پاییز، از شروعت نگرانم...