وقتی بلاخره شب یه وقتی پیدا می‌شه تا کمی استراحت کنی و کتابارو مرتب کنی و به تکنیک‌هایی که مربی مدام گوشزد می‌کنه فکر کنی و بعد که یکم کارا روبه راه شد حالا کمی دراز بکشی و شروع کنی یه کتاب خوندن...

بعد یه sms!

یادم میافته که چند روزه به این کلبه سر نزدم، بعد که sms رو دوباره می‌خونم، قضیه برا خودم کاملاً حل شده و ساده میاد. یه نفر یه نظری رو به اشتباه –عمد یا غیرعمدش مهم نیست- برای کلبه‌ی راوی گذاشته.

شما شخصه محترمی که اومدی و نظری دادی، نمی‌دونی که اینجا کلبه‌ی منه، 4دیوارشو خودم ساختم، محفله دوستانشو خودم انتخاب کردم، و بارها –همین پ‌ن دو پست قبل دمه دسته، یه نگاه بندازید- اینجا نرم و دوستانه گفتم: « اینجا کلبه‌ی منه و هیچ دلم نمی‌خواد توضیحی خارج از این محیط به کسی بدم.»

گاهی علاقه‌ و دوست‌داشتن‌ها رنگه بدی به خودش می‌گیره، اینکه به دلیلی که خودتم تا چند ثانیه قبل ازش بی‌خبر بودی بخوای پاسخگو باشی –اینکه به چی رو هم نمی‌دونم!-.

اینجا یه محیطه مجازیه، کسی که چشمش رو به روی یه رابطه‌ی طولانی و البته عمیق ببنده و به خاطر یه نظر -که تازه اینجا برای راویه کلبه گذاشته شده و نه هیچ کسه دیگه- حسه طلبکاری بهش دست بده، واقعاً نمی‌دونم چی باید گفت!

بارها تو بلاگ دوستان دیگه دیدم که گاهی نالیدن ازینکه شناخته شدن توسط دوستان دیگه و باید مدام پاسخگوی نوشته‌هاشون به دیگران باشن، و متاسفانه خیال می‌کردم که چقد سخت می‌گیرن به خودشون و دیگران! اما گویا خودم گرفتارش شدم.

 

پ‌ن۱ : تا اطلاع ثانوی نظرات بلاگ با تایید نمایش داده می‌شه.

پ‌ن۲ : آها! مرسی شمایی که اون کامنت رو گذاشتی و خیلی چیزای جلو چشمم رو نشونم

        دادی.