تبليغاتX
باران پاییزی

باران پاییزی

دیر زمانیست منتظر بارانیم تا بشوید نیستی‌ها را

 

 

 

باید امروز بگذرم،

 

با چمدانی پر از آرزوهای بکرِ رنگارنگ

 

و دلی ساده از جنسِ بغض‌های شیشه‌ایِ فروخورده...

 

پر از رازهای نگفته‌ای که

 

بزگ‌ترین یواشکیِ زندگیم‌اند... 

 

نمی‌دانم

 

شاید بتوانم در ناکجاآبادی

 

آرزوهایم را به رنگ واقعیت درآورم!

 

با نگاهی نگران در چارچوب در ایستاده‌ام

 

به نوزده چهارچوب قدیمیِ گذشته می‌نگرم...

 

به جایْ پاهایی که لرزان گذاشتم

 

اما من

 

چارچوبِ پرتقالیِ کودکی‌ام را دوست‌تر می‌دارم

 

...

 

ترس از گمگشتن وجودم را در برمیگیرد...

 

آینده‌ای گمشده در فرداها

.

و امشب

 

پیش از فوت کردنِ شمع‌ها

 

از همان چمدانِ پُر

 

آرزویی را بیرون خواهم کشید...

 

                     -بی‌غرض-

 

ترفندِ جالبیست!

 

دلخوش‌کُنَکی برای آغازِ سالِ بیستم...

 

                                                                   

 

                      

                                   «حیفم آمد آرزو کنم، که آرزو کنی مرا

                               

                                   حیفم آمد از نگاه تو، که جستجو کنی مرا»

 

 

             

 

 

باز طوفانِ شب است

هول بر پنجره می‌کوبد مشت

شعله می‌لرزد در تنهایی:

باد فانوسِ مرا خواهد کشت؟

-ه. ا. سایه-

 

 

پ‌ن 1: دست‌‌نوشته‌ام.

 

پ‌ن ‌2: سال گذشته همین روز، کنکورم بود و امروز هم روز آخرین امتحان دانشگاه در رشته‌ای که دوست

         دارم، چقدر شیرین...

 

پ‌ن‌ 3: مدتی پیش آن‌قدر رسیدنِ به هدفم برایم مهم گشته بود که حتّی راه و چگونگیِ رسیدن به آن را

         هم فراموش کرده بودم، متاسفم... هنوز هم برایم شب‌های مهتابی تابستان به زیبایی شب‌های

         بارانی پاییز است و زمستان.  

 

پ‌ن‌ 4: دیرزمانی‌ست که از آرزو کردن گذشتم و به امید دل بستم! اما خدایا! می‌شود آرزوی امشبم در حقّ

          عــزیزانم باشد...!؟ «خدایا! تو با آن بزرگی، در آن آسـمان‌ها، چنین آرزویی، بدین کوچکی را، توانی

           برآورد، آیا؟»...

 

 

+نوشته شده در سه شنبه دوازدهم تیر 1386ساعت12:22توسط راوی پاییز | |