کتاب را می‌بندم...

در سکوت شب به کنار پنجره می‌روم، شیشه سردش است، می‌لرزد. هرچند می‌دانم بی‌فایده است اما هایَش می‌کنم...خنده‌ام می‌گیرد.

به گمانم دل من نیز محتاج گرماییست...

                                                        چقدر هم!

با انگشت اشاره‌ام دو دایره -به اندازه‌ای که نگاهم از آن عبور کند- می‌کشم. آسمان سرخ است و از سرمای نگاهش، قندیل می‌بندد دلم...

از دیروز و دیشب یک سره باران می‌بارد. به خیالم خودنماییِ اسفند به بهمن است!

در میان تاریکی، نگاهم قطراتِ پاکِ باران را می‌کاود...

کودک دلم بغضی است...

            با آسمانی سرخ و مشوش سخت می‌گیرد

                                                                  سخت می‌گرید

                                                                                         فرو می‌افتد...

کودک دلم ساده است...

           تنها با چند قطره باران روح می‌گیرد

                                                                  زنده می‌گردد

                                                                                         اوج می‌گیرد...

به همین سادگی دلکم بازیچه‌ی یک شب، تنها شبی زمستانی می‌شود...به گمانش با روزگار الاکلنگ بازی می‌کند...فرو می‌افتد...اوج می‌گیرد...

اما دلکم خیلی سبک است و روزگار فقط چند لحظه - به عمد- خود را پایین نگه می دارد آن هم فقط برای شادی و خنده‌ی زودگذر دلم...تنها فریبی ساده!

دلم  هم‌اکنون آرام است به گمانم به بازی‌ جدید می‌اندیشد...طفلکم گمان می‌کند هر زخمی را که حین بازی به جان می‌خرد مانند زخمی شدن دست و پا و سرش می‌شود چند روزی بست و تحمل کرد...

اما...

فردا را چه کنم؟ فردا در میان مردمی که دل کوچکم را چون عروسکی به بازی جدید خیمه‌شب بازیِ هوس‌هاشان می‌گیرند چه کنم؟...

من از زخم بی‌مرهمِ روح سخت می‌هراسم...

و حال منم و یک عالمه هراس

                                               جانِ دلم!

                                                           ¤    ¤     ¤

              به گمانم دل من نیز محتاج گرماییست...

                                                              چقدر هم!